Esej zdejmuje z popielnic twarzowych chłodną etykietę muzealnego eksponatu. Odrzucając traktowanie ich jako obiektów czystego rzemiosła, odsłania głęboki, egzystencjalny zapis dawnej tożsamości. To ukryta w glinie opowieść o duchowości wczesnej epoki żelaza i uniwersalnej próbie ocalenia pamięci o człowieku. Fascynacja formą Każda kultura pozostawia po sobie ślady, lecz nie wszystkie potrafią od razu przykuć naszą…

Czytaj dalej…